Debaty sejmoweDruga Kadencja

Interpelacja w sprawie sytuacji w polskim więziennictwie

   Szanowny Panie Ministrze! Systematycznie pogarsza się kondycja materialna funkcjonariuszy Służby Więziennej i ich rodzin. Służba w tej formacji jest coraz bardziej ciężka i niebezpieczna. Wzrasta populacja osadzonych, a z tym wiąże się nakładanie na SW coraz większej liczby zadań. Funkcjonariusze pełnią służbę w poczuciu krzywdy, upokorzenia i niesprawiedliwości; ich rodziny często żyją w ubóstwie. Zmuszeni są korzystać z pomocy opieki społecznej oraz wykonywać dodatkowe zajęcia, nie zawsze licujące z interesem Służby i godnością munduru. 16 października br. Zarząd Główny Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa podjął uchwałę o przystąpieniu do sporu zbiorowego i przeprowadzeniu w przypadku nieuwzględnienia związkowych żądań ogólnopolskiej akcji protestacyjnej, co było dla związkowców decyzją przykrą i niełatwą, lecz konieczną.    Wszystko to godzi w powagę i autorytet SW oraz państwa polskiego. Deklasacja i pauperyzacja SW sprzyja także wielu niekorzystnym zjawiskom, jak negatywny dobór kadr, korupcja, nepotyzm. Pomimo to większość funkcjonariuszy nadal wykonuje swoje obowiązki profesjonalnie, odpowiedzialnie i z zaangażowaniem.    Na uwagę zasługuje fakt, iż 25,6% funkcjonariuszy SW legitymuje się wyższym wykształceniem (dla porównania - w Policji odsetek ten wynosi 12,2%, w Straży Granicznej 21,8%, w Straży Pożarnej 9,7%). Wykształcenie średnie lub zawodowe posiada w SW zaledwie 2,4% funkcjonariuszy (w Policji 12,3%, w Straży Granicznej 16,5%, w Straży Pożarnej aż 28,6%). Odsetek mundurowych z wykształceniem średnim we wszystkich tych służbach kształtuje się podobnie, na poziomie ok. 70%.    Przedstawione wyżej dane świadczą o tym, iż SW to jedna z najlepiej wykształconych formacji mundurowych w naszym kraju. Mimo to jest ona dyskryminowana w zakresie zarobków, chociaż stanowi stosunkowo niewielką grupę zawodową. Kolejne rządy wielokrotnie podpisywały porozumienia z pracownikami więziennictwa, lecz nie realizowały swoich obietnic.    Dalsze lekceważenie tej grupy grozi zaprzepaszczeniem zdobyczy polskiej penitencjarystyki i stanowi zagrożenie dla międzynarodowego wizerunku Polski jako państwa humanitarnego i przestrzegającego praw człowieka. Sytuację tę pogłębia fakt przepełnienia polskich więzień w wyniku zmiany struktury przestępczości na coraz bardziej groźną. Narasta więc potrzeba znacznego dofinansowania polskiego więziennictwa w zakresie wynagrodzeń oraz inwestycji w infrastrukturę więzienną.    W związku z powyższym oczekuję od Pana Ministra odpowiedzi na następujące pytania:    1. W jaki sposób i kiedy zamierza Pan Minister rozwiązać problem nadgodzin w Służbie Więziennej, w szczególności wynagrodzeń związanych z ich rekompensatą?    2. Czy i kiedy zamierza Pan Minister podjąć działania na rzecz zrównania wskaźnika uposażeń w SW ze wskaźnikiem ustanowionym dla Policji?    3. Ile powinno być etatów w więziennictwie, aby umożliwić mu wykonywanie jego zadań, ile jest tych etatów obecnie i kiedy liczba etatów osiągnie pożądany poziom? Czy Rząd opracował w tym zakresie stosowny program i zapewnił środki finansowe na jego realizację?    4. Jakie działania zamierza podjąć Rząd na rzecz stworzenia odpowiednich warunków wykonywania kary pozbawienia wolności, w szczególności dostosowania liczby miejsc w więzieniach do liczby osadzonych? Czy środkiem do tego mają być kolejne liberalizacje Kodeksu karnego?    Z poważaniem    Poseł Gertruda Szumska    Warszawa, dnia 25 listopada 2003 r.